Onze collega’s in Turkije gaan gewoon dag en nacht door met het zoeken naar vermiste personen. Ze pakken goed hun rust en ondanks dat het zwaar (fysiek en emotioneel) is, laten ze weten dat het goed met ze gaat. Ook de honden werken goed en zijn nog voldoende fit en gemotiveerd om te zoeken. Morgen (vrijdag) zal er door de teams de gehele dag en avond gezocht worden naar (vermiste) personen. Besproken en besloten is met onder andere de SAR dat ze gaan zoeken in gebieden waar nog geen hulpverlening is geweest.
Het staat in de planning om aanstaande zaterdag 18 februari 2023 terug te vliegen naar Nederland. Het tijdstip van vertrek moet nog worden bevestigd. Het scheelt dat het vliegveld in Hatay weer open is. Dat vliegveld ligt ongeveer 25 kilometer van het tentenkamp af. Er zal dus van minder verschillende vervoersmiddelen gebruik gemaakt hoeven worden, wat met name fijn is voor de honden.
Vanmorgen kwam er een bericht binnen waar we zo op hadden gehoopt. Weer zijn er vier overlevenden onder het puin weggehaald, na verwijzing van de honden. Dit is waar we het voor doen.
Vanuit de SRO reddinghondengroepen horen we steeds weer hoe bijzonder de samenwerking is, maar ook hoeveel respect en verwondering ze hebben voor de andere hulpverleningsorganisaties en het ongelooflijke doorzettingsvermogen en inzet van het Turkse leger en de SAR.
De foto’s spreken voor zich. Onze collega’s en de honden zijn tot op heden aan het werk. Vanavond zullen zij, als de verbinding het toelaat, in beeld komen bij 112 Vandaag (Giro 555).
Ook wij willen bij deze benadrukken hoe belangrijk het is dat de bewoners uit Turkije en Syrië geholpen worden. Elke bijdrage en vorm van hulp telt.
Er wordt dag en nacht doorgewerkt door de Samenwerkende Reddingshonden Organisatie (SRO). Op dit moment zijn er zes verschillende reddingshondengroepen aan het werk als één groep. Dat is ook de kracht van de SRO en een voorbeeld van “samen staan we sterk”.
Door de teams wordt aangegeven dat het zo’n enorme verwoesting is, die je je niet kan voorstellen. De wil en de motivatie van de reddingsteams en de honden is bijna voelbaar. De honden werken goed en pakken hun rust als dat kan. Het is niet voor niets dat er gezegd wordt dat “de zichtbare relatie tussen de hond(en) en hun geleider(s) één van de meest bijzondere samenwerkingsverbanden is in de natuur”.
Er is minimaal contact met de teams, daar zij hard werken en de zes uur rust ook echt moeten pakken. Uiteraard komen er berichten binnen tijdens een pauze. Deze berichten kunnen dan gaan over het weer (overdag zon en in de avond een temperatuur van -6), over het eten, de fijne werksfeer en de hulp die ze krijgen van de hulpverleners om hen heen. Sommige van ons zijn werkelijk altijd telefonisch bereikbaar. Zo werd één van de hondengeleiders, precies in zijn pauze, onverwacht gebeld, door een onbekend nummer. Het bleek een aanvraag van de Vrouwen van Nu uit Angerlo te zijn voor een lezing. Uiteraard heeft hij afgesproken dat hij bij terugkomst de datum voor de lezing zal bevestigen.
De coördinatie wordt vanaf vandaag gedaan door het Turkse leger en de SAR. De dagen hiervoor lag de uitvoering bij AFAD (zie verslag dag 1). De hulpverleners uit Mexico, die ook in het gebied werken, gaan vandaag inpakken en zullen het rampgebied in Antakya verlaten.
Achter de schermen wordt er hard gewerkt door het thuisfront (zoals familie, collega’s van het werk van de mensen die op inzet zijn, collega’s van de reddingshondengroepen die thuis zijn gebleven, etc.). Er is aandacht voor de emotionele impact op familieleden, die uiteraard super trots zijn, maar ook in spanning zijn of de persoon die ze liefhebben, de honden die hun familie zijn, weer goed thuiskomen.
Verder wordt er veel contact gezocht door de media, die vooral informatie willen over de reddingshonden en de reddingsteams die aan het werk zijn in Turkije. Helaas kunnen wij daar weinig over zeggen. De contacten die we hebben met onze collega’s in Turkije zijn kort en met name de noodzakelijke info wordt gedeeld. De rustmomenten moeten ze pakken gezien het feit dat ze dag en nacht doorgaan. Elke minuut telt en het zoeken heeft prioriteit 1. Uiteraard blijven we hopen op de wonderen, zoals op dag drie…….
